Það var föstudagskvöld og amma aldrei þessu vant búin að plana að eyða því úti á lífinu eða því sem næst, í kjúkusmökkun og trúnó hjá Siggu Sjutt... hljómar spennandi... ég veit.  Þar sem að mig vantaði um leið far heim til Jóa frænda, bauðst hann til að koma og ná í okkur á Lödunni góðu, enda samningsbundinn með meiru :)

Þegar að út í bíl er komið spyr Jói ömmu, eins og góðum leigubílstjórum sæmir, hvar Sigga eigi heima?  Amma svaraði því snöggt "í Gerðunum, rétt hjá Hrísalundi"... eftir eðlilega bið eftir tegund Gerðis eða húsnúmeri, sem ekki kom, spurði hann þá frekar "oooog hvar í Gerðunum þá helst?".  "Ég segi þér til!" í svo sannfærandi "éghefekkitímaísvonavitleysu" tón að við tókum það bara gott og gilt... fínt hún ratar. Hún var greinilega búin að þjófstarta kvöldinu blessunin og kunnulegur kjúkutónn kominn í hana... best að pota ekki í Dralon dýrið meira en þörf er á og því var stefnan tekin á "Gerðin" með það sama.

Ekki lá hún á aðstoðarbílstjóranum, hún vissi hvar átti að beygja af Þingvallastrætinu... jeij, en svo versnaði snarlega í því... það kom nefnilega mjög ósannfærandi úllendúllendoff bending fyrir næstu beygju sem leiddi bara inn í ókunnugan botnlanga og viðsnúning þar.  Það er nú ekki auðvelt að villast í Gerðunum og eiginlega það fáar götur og fljótfarnar að þetta hefði ekki átt að vera neitt vandamál fyrir fólk sem veit hvert það er að fara svona nokkurnveginn.  Þarna var að vísu aðeins farið að rökkva en ekkert sem átti að koma að sök hvað útsýni varðar og hún skimaði vandlega í kringum sig og virtist einfaldlega týnd í leit sinni að kunnulegri byggingu, en vildi ekki fyrir sitt litla líf viðurkenna það.  Það eina sem skýrðist næstu mínúturnar var myrkrið og það sem var búið að taka í mesta lagi 10 mínútur virtist heil eilífð.  Öll héldum við þó í vonina um að þetta myndi taka enda við næstu beygju eða botnlanga, vandamálið var bara að við vorum að verða uppiskroppa með úrval af slíku og þrjóskuleg þögn farin að verða áþreyfanleg þarna frammí.

Þetta var í fyrsta skiptið sem ég hef séð Jóa fá alvarlegt tak í þolinmæðina og þá meina ég TAK!  Við vorum að fara Stóragerðið í þriðja sinn og snúa við þegar að Jói glefsaði eitthvað í gömlu með því inntaki að hún ætti nú að vera búin að kannast við sig fyrir a.m.k. 5 mínútum síðan og amma á móti hélt fast við sitt og svaraði honum fullum hálsi eins og að við værum vandamálið.  Hann var svo að renna til baka eftir Stóragerðinu eina ferðina enn þegar að amma tautar eitthvað með inntakinu um að hann hafi ekki hundsvit á hennar hæfileikum um að auðkenna hús sem hún hefur komið í áður o.s.frv. Ég sá bara hvernig hnúarnir hjá Jóa hvítnuðu á stýrinu og hann dróst saman í sætinu.  Skyndilega sá ég fyrir mér næsta atriði... teiknimyndalega útgáfu af því þegar að hann myndi slá hendinni snögglega út til hægri og að spóla til baka hjá þeirri gömlu... hún gat haft þessi áhrif á mann stundum ;)

Á því augnabliki rann upp fyrir mér ljós og við Jói skiljum ekki enn þann dag í dag af hverju í ósköpunum okkur datt þetta ekki í hug þegar að lagt var úr höfn í Höfðahlíðinni til að byrja með!  Ég meina, talandi um dautt í hausnum lið, það var hringt úr fyrsta farsímanum 1973 og þetta var sirka 27 árum seinna sem ég fálmaði eftir mínum í ofboði og valdi tölurnar...

118! 

Þar sem að elskuleg kona svaraði mér um hæl: "Dalsgerði 7e", um leið og við keyrðum fram hjá því í fjórða skiptið!  Á sama augnabliki og konan sleppti e-inu kastaði ég Dalsgerðinu fram á milli sætanna og tilfinningin var eins og ég hefði klippt rétta vírinn á tímasprengjunni :)  Blóðið fékk aftur að renna óhindrað um handarbökin á Jóa og amma tuðaði eitthvað út í loftið um að það væri orðið svo dimmt að hún hefði bara ekki séð almennilega til, þetta væri ekkert að marka o.s.frv. o.s.frv.  Það gilti einu hvað hún sagði í framhaldinu því að við Jói eygðum nú loksins takmarkið og verkefnið var einfalt... droppa ömmu inn til Siggu og forða okkur svo snarlega með "fire in the hole" bless-i.

Kærar þakkir til Jóa fyrir andlegan stuðning í þessari upprifjun :)

Nettóferðir voru óneitanlega þáttur í þroskaferli mínu og teygðu þær vel og vandlega á jafnaðargeðinu... það fékk a.m.k. mikla og góða æfingu á þessum árum.

Það er spölur síðan þessi nettóferð var farin... myndi giska á sirka '94 - '96, en hvað um það þetta var einhverntímann þegar að Hanna systir kom í stutta heimsókn og gisti á hótel ömmu.  Við slík tilefni ruttaði sú gamla til í saumavélarherberginu þannig að rétt sást glitta í eitthvað fleti innan um framandi efnisstranga, tölur af öllum stærðum og gerðum, teppi sem mann klæjaði undan á færi, prjónagarn á stórum iðnaðarrúllm og ýmislegt fleira í svörtum ruslapokavís sem hafði dottið aftan af vörubílspalli á Verksmiðjunum.  Þarna hreiðraði Hanna um sig við hliðina á saumavélinni á gömlum bedda sem var ekki hæfur til legu fyrr en búið var að bólstra hann með nokkrum lögum af stingandi ullarteppum sem voru hamin með laki sem var kannski ekki endilega í stakk búið að verja mann 100% fyrir áleitnum ullarstungum.  En það var nú samt eitthvað kósý við eiturgrænt veggfóðrið með blómamynstrinu sem tónaði einstaklega vel við appelsínugulu veggina, brúngulflekkótt gólfteppið og ilminn af saumaskapnum sem lá í loftinu.

Jæja, amma þurfti að komast í Nettó og Hanna ætlaði með.  Andlegur stuðningur við ömmuskutl var ólýsanlegur léttir!  Ég dansaði alltaf villtan stríðsdans innra með mér í hvert skipti sem einhver kom með að viðra dralon dýrið! 

Nettóið var niðri á Óseyrinni í þessa tíð og þegar á staðinn var komið smöluðum við gömlu inn og hengdum hana á körfuna um leið og innkaupalistinn var gripinn af henni.  Við Hanna skiptum svo liði í leit að AB mjólk, Weetabix og örugglega reyktum laxi sem átti öruggt stefnumót við brauðsneið sem var honum ekki samboðin.  Við þvældumst fram og aftur um búðina og fundum það sem okkur vantaði meðfram listanum hennar ömmu, eltum hana svo uppi þess á milli og affermdum í körfuna.  Amma var komin að áleggskælinum þegar að Hanna spyr hana hvort hún geti lánað henni fyrir sokkabuxum, uppgötvaði að hún hafði gleymt veskinu heima, það var minnst málið og áfram var haldið.  Þetta gekk allt slysalaus fyrir sig, ömmu og vörunum því næst pakkað saman og haldið heim. 

Undarlegur spenningur var þó í loftinu og ekki alveg hægt að henda reiður á því af hverju hann stafaði...

Þegar heim var komið fórum við Hanna að gramsa í gegnum pokana til að ganga frá og finna okkar varning.  Hálfnaðar við það kom amma frá því að hamfletta sig pelsinum, skellti tuðrunni sinni upp á borðið voða kát og dró þaðan sokkabuxurnar hennar Hönnu.

Hmmm... hún var einum of eitthvað góð með sig... eftir snöggan útreikning misstum við Hanna andlitið í takt því að við áttuðum okkur á sama sekúntubroti að hún hafði STOLIÐ þeim!  "AMMA, hvað varstu eiginlega að gera!"... "Fnuss!  KEA skuldar mér og meira til!" um leið og hún dró upp skinkubréf í kjölfarið!

Fyrir utan þann tíma sem hún var bóndi hafði hún hafði unnið fyrir KEA sleitulaust frá því að hún flutti í bæinn sirka '72 og kostað þar til miklu af blóði, svita og tárum þann tíma sem hún lagði inn hjá þeim.  Góssið af verksmiðjunum hafði augljóslega ekki dugað til að dekka bakreikninginn sem hafði myndast hægt og bítandi í huga hennar.

Í nettu taugaáfalli þrættum við við hana ekki alveg að skilja hvað henni gekk til með þessu rupli, en hún stóð fast á sínum rökum og við það sat.

Ég veit þó að hún gerði þetta ekki að staðaldri... notaði tækifærið í þetta skiptið til að sýna hvað hún væri kúl... ég segi nú bara að það er eins gott að börnin læra ekki allt sem fyrir þeim er haft ;)

Kærar þakkir til Hönnu fyrir hjálp við upprifjun :)
 

Ég ákvað að gefa ömmu smá frí og dusta rykið af einni sögu af pabba.  Ófá ævintýrin sem hann lenti í á sínum yngri árum... enda svo sem ekki óduglegur að leita þau uppi :)

Vélar eru hans fag og í blóð borið að vinna með og gera við þær.  Afi henti honum upp á traktor aðeins tveggja og hálfs árs gömlum, beindi honum í rétta átt og setti svo í gír.  Stóð svo sjálfur til hliðar og fylgdist stoltur með frumburðinum sem skríkti af ánægju og stýrði eins og hann hefði fæðst með meiraprófið... kannski óþarfi að taka það fram að amma var ekki viðstödd. 

Hvað vélaáhugann varðar þá eru ýtur efstar á listanum og hefur hann átt í ástarsambandi við Kötur í einhver fjörtíu ár... fær alltaf blik í augun ef minnst er á Caterpillar og fengum við ófáar sögurnar af D9-unni á uppvaxtarárunum... hvort sem okkur líkaði betur eða verr ;)

Árið 1963 eða þegar að Smári var 18 vetra fór hann á vegum Ræktunar- sambands Saurbæjar og Hrafnagilshrepps til að vinna á ónefndum bæ í sveitinni, í þeim tilgangi að slétta tún.  Þetta var annað skiptið á ævinni sem hann vann á ýtu og fékk hann þarna í hendurnar flunkunýja BTD8 beint úr kassanum... ekki slæmt fyrir svona græjugaur.  Hefðin var sú að bærinn sem unnið var fyrir skaffaði fæði fyrir þá menn sem voru að vinna á hverjum tíma og gat það nú verið af öllum gerðum og gæðum.  Húsfreyjan á þessum tiltekna bæ var ekki beint frýnileg... hálfgerð grýla bæði að stærð og útliti, fínasta kerling þó og vel meinandi.  Hún var bara komin frekar til ára sinna blessunin og orðin hálfblind í þokkabót... þetta hjálpaðist sem sagt allt að.

Smári mætir stundvíslega í hádeginu, klár að taka hraustlega til matar síns eftir heilmikil ýtuátök.  En ekki byrjaði það vel því að "ilmurinn" í eldhúsinu gaf strax til kynna að eitthvað óferskt væri á ferðinni.  Grýlulúkkið á kerlingunni hjálpið ekki þar sem hún stóð og hrærði í pottunum.  En verandi harðjaxl sem lítið beit á, settist hann við borðið og beið því sem koma skyldi.  Á borðið kom fyrst rjúkandi þorskur í bitum sem var greinilega gamall bæði úr sjó og á landi.. ósnyrtur með uggum og alles... kirsuberið á toppnum voru svo víurnar sem alveg hafði gleymst að skola af hræinu áður en það fór í pottinn.  Hann þurfti því ekki frekar að spá í hvaðan lyktin átti rætur sínar að rekja. 

Amma hin eina sanna var nú á sínum yngri árum húsmóðir dauðans, útskrifuð úr húsmæðraskóla og kunni vel til verka.  Allt hráefni var nýtt til hins ýtrasta, en aldrei var þó skemmdur matur á borðum hjá henni... það kom ekki fyrr en löngu seinna ;)  En hún ól drengina sína upp í góðum siðum og því var það ekki til í hans orðaforða að hafna eða leifa mat og svældi hann í sig einhverjum sýndarbita af þorskýldunni eftir að hafa hreinsað aukagumsið frá.  Hann hugsaði bara þeim mun hlýlegra til saftsúpunnar sem hann hafði orðið var við á leiðinni inn... ætlaði sko að ná sér niðri á henni. 

Jæja, loksins var fiskurinn frá og langþráð súpan komin á borðið... ilmandi sæt og krækiberjarík... hann fékk sér vel af henni í von um að losna við óbragðið af fiskinum.  Hann var svo hálfnaður af diskinum þegar að hann sér sér til mikillar skelfingar að þetta voru alls ekki krækiber... heldur húsflugur!  Heil átta stykki... sem hann átti eftir þ.e.a.s... óvíst hvað hann var búinn að hesthúsa margar!  Einhvern veginn fór hann að því að halda andlitinu, andaði djúpt og affermdi skeiðina sem hafði verið hálfnuð sína leið.  Byrjaði svo upp á nýtt með því að fara fínlega í það að ýta fluguhræjunum átta upp á diskbarminn og svæla í sig restinni af súpunni... hratt og örugglega til að komast út aftur. 

Hann hafði svo ýtuna opna það sem eftir lifði dags til vonar og vara.  Tilhugsunin ein nægði til þess að allt ætlaði að koma upp aftur... hentist hálfur út úr vélinni með reglulegu millibili og kúgaðist yfir endurminningunni, en hélt þó gromsinu niðri þrátt fyrir allt.  Hann drapst a.m.k. ekki þannig að flugupróteinin gerðu hann hiklaust sterkari :)

Kærar þakkir til pabba fyrir skemmtilega sögustund :)

Að fá Löduna lánaða hjá ömmu var einskonar meðvitað sjálfskaparvíti því að Löduláni fylgdu alltaf kvaðir... bara mismiklar.  Amma var svolítið eins og Gollum með hringinn... MY PRECIOUS!  Ladan var síðasta spilið sem hún átti eftir gagnvart okkur barnabörnunum og því ekki að nota það

Meðan að ég bjó hjá ömmu kom fyrir að ég sló hana um Löduna en það táknaði náttúrulega að ég þurfti að borga henni lánið til baka í einhverskonar viðviki og þá helst skutli.  Fyrir utan allt annað tilfallandi snatt þá voru efst á baugi hinar hefðbundnu Nettóferðir eða þá að hendast í Ríkið fyrir hana til að ná í "allrameinabótmeðalið" hennar.  Verst var þó þegar að hún ákvað að koma með mér það sem ég var að fara bara af því að henni fannst það vera í leiðinni!!!... alltaf mjög hip og kúl að rúnta með ömmu!  Bíldruslan var a.m.k. aldrei lánuð skuldlaus.  Stundum fór hún í smá panic því að hún var ekki nógu snögg að finna eitthvað fyrir mig að gera í staðinn og þá kom yfirleitt...: "Euehuahh... þú verður þá að keyra mig í NETTÓ!!"... "Já já, amma mín... geri það" með andvarpi.  Þetta lán og ólán var mér því eðlilega mikil hvatning til gönguferða :)  Stundum kom meira að segja þegar að ég var á leiðinni út og sagðist vera að fara eitthvað...: "viltu ekki fá bílinn lánaðan?"... "uuuu ómögulega takk... held ég labbi bara"  

Í heimildaöflun fyrir þetta blogg hafði ég samband við Nilla og var að spá í hvenær hann hefði fengið bílprófið og í framhaldinu selt sálu sína?  Svarið var of gott til að birta það ekki hér óskert:

Það var sem sagt árið 1999 sem að amma seldi yngsta barnabarninu sínu djásnið sitt fyrir heilar 5.000 kr.  Hljómar eins og sætasti díll ever ekki satt?!... að fá slíkan eðalvagn á 5.000 kr. sem sinn fyrsta bíl!  Nilli sem sagt dansaði sigurdans á eldhúsgólfinu hennar ömmu í gleði sinni yfir því að hafa gert þessi kjarakaup en heyrði því miður ekki það sem fylgdi á eftir orðunum: "ég sel þér bílinn á 5.000 kr."... hann bara jammaði og jáaði yfir öllu því sem kom í kjölfarið um leið og hann sá í hyllingum allt það sem Ladan hafði upp á að bjóða.  Það sem hann missti af var munnlegur samningur sem í niðursuðudós var: 

"Fyrst þú færð hann svona billega, þá verður þú að vera duglegur að keyra mig þegar að ég bið þig!"

Það var svo sem ekki lengi að renna upp fyrir honum hvað hann hafði í rauninni gert sjálfum sér, en hann beit á jaxlinn og lét sig hafa það... því Ladan var, ótrúlegt en satt, þess virði!

Hann átti hiklaust flottasta bílinn á rúntinum og þó víðar væri leitað, því þegar að það var búið að sjæna hana, bóna og adda þó nokkrum aukahlutum þá vakti hún verðskuldaða athygli.  Það leið að sjálfsögðu ekki að löngu þangað til þau urðu góðkunningjar Lögreglunar á Akureyri, sem þurfti víst að hafa einhver afskipti af þeim en þó ekki alvarleg  

Árið '99 var t.d. ekki gefins að finna bíl með "handgasi", ef innsogið var á fullu þá keyrði hún sjálf og einhverntímann sást til pilts á rúntinum þar sem hann lá ofan á toppnum og teygði höndina inn fyrir bílstjóragluggann til að stýra.  Einhverntímann fundu þau í sameiningu hámarkshraðann hjá henni, það mun hafa verið niður í móti brekku einhverstaðar til móts við Akureyri... sem sagt... fullt gas niður í móti og einhverjir metrar af meðvindi á sek. með gerðu þeim kleift að komast upp í heila 167 kílómetra á klukkustund.  Þau voru killercombo... enginn vafi 

En þetta var ekki eilífur dans á rósum... amma hringdi alltaf reglulega.  Þeim báðum til armæðu því Lödugreyið hefur örugglega fengið tak í snúningsmælinn í hvert skipti sem amma settist í farþegasætið... á meðan Nilli fékk tak í þolinmæðina, sem hann á nú annars til alveg óspart af, enda ljúflingsdrengur mikill.

En þar sem hann stendur alltaf við gefin orð og til fyrirmyndar barnabarn í þokkabót þá skutlaðist hann með og fyrir ömmu þegar að hún kallaði eftir því.  Hann að sjálfsögðu reyndi samt að gera sér þetta eins auðvelt og hægt var og bauðst til að fara fyrir hana, frekar en með hana og þar á meðal í Ríkið.  Látum ósagt hvaða sambönd hann hafði í þeim efnum, enda aukaatriði því hann var stæðilegur innan við tvítugt drengur og því líklega ekki oft krafinn um skilríki.

Með hverri sendiferðinni bættist alltaf dropi í mælirinn og þegar að Nilli var eitthvað rétt um tvítugt hringir amma enn eina ferðina og biður hann að fara í Ríkið fyrir sig og þar var dropinn kominn sem flaut yfir.  Hann stímar þó samviskulega í erindið og kaupir fyrir hana umbeðnar veigar... eitthvað svona nett pirraður.  Rennir svo beinustu leið í afskil og fór sér ekkert hægt frekar en venjulega.  Þegar að hann er að renna upp að Höfðahlíðinni sér hann álengdar að amma stendur úti á tröppum og með henni nágrannarnir af efri hæðinni.  Sér hann sér þarna massa leik á borði og leggur með klassískri handbremsubeygju beint fyrir framan húsið, stökk hálfur út úr bílnum um leið og hann skellir fleygnum upp á þakið á bílnum og kallar til hennar:

"Amma, hérna er fleygurinn sem þú baðst mig um að kaupa!"

Amma greyið fraus eitt augnablik áður en biksvart kjarnorkureiðiskýið reis upp og hún reyndi að stynja upp einhverjum orðum sem ekki komu... strunsaði bara inn fyrir dyrnar án þess að kveðja nágrannana.  Þeir vissu nú svo sem hvað klukkan sló og voru farin að þekkja til gömlu og brostu því bara létt að þessu á meðan Nilli skottaðist inn á eftir reykbólstrunum með varninginn.  Þar beið amma eftir honum tilbúin að rífa á hann nýtt... bíb... sem hann lét nú ekkert á sig fá... hagræddi bara geislabaugnum þannig að hún sæi hann örugglega.

Eftirköstin urðu svo akkúrat eins og hann hafði vonast eftir... amma bað hann aldrei aftur um að fara í Ríkið fyrir sig

Tekið skal fram að myndin hér að ofan er af Lödunni einu sönnu... takk Joe fyrir hjálpina :)

Öll höfum við barnabörnin oftar en einu sinni ruglað í ömmu á einn eða annan hátt, við misgóðar undirtektir að sjálfsögðu.  Best var nú samt þegar að við náðum henni svona alveg án þess að vera að reyna það og hér eru dæmi um bæði góð og slæm viðbrögð frá henni við slíku áreiti

Þetta var alveg ótrúlega gaman svona eftir á, svona af því að amma blessunarlega lifði þessa eldraun af og fannst þetta bara helvíti fyndið svona eftirá og deildi þessari reynslu með gestum og gangandi einhvern tíma á eftir.  Þetta var dæmi um jákvæðu viðbrögðin 

---

Víkur þá sögunni að Jóa frænda sem er yngstur af okkur barnabörnunum og "vinnustaðagrínarinn" í hópnum... held að amma hafi aldrei fyrirgefið honum almennilega eftirfarandi, jafnvel þó að þetta hafi alls ekki verið sérstaklega ætlað henni... bara heppnaðist svona vel

 Takk til Jóa og Hönnu fyrir hjálp við upprifjun :)

Úlfur er núna rétt rúmlega átta mánaða og er orðinn afar laginn með tæki og tól... verður hiklaust sama nördið og foreldrarnir.
 
Ég t.d. lánaði honum heimilissímann um daginn því að fjarstýringarleg tæki með tilheyrandi tökkum eru hans líf og yndi.  Ekki löngu seinna þurfti ég að hringja þannig að ég fékk símann aðeins lánaðan hjá honum, nema hvað að ég gat ekki hringt úr honum þar sem að honum hafði tekist með óskiljanlegum hætti eða öllu heldur ótrúlegri lagni að setja KEY LOCK á tólið sem að mér tókst svo enganveginn að ná af nema að slökkva alveg á honum og starta honum upp á nýtt   Sem sagt átta mánaða barnið er farið að hafa vit fyrir móður sinni... honum finnst ég líklega hringja of mikið... ehemm.  

Hann á það líka til þegar að hann fær fjarstýringarnar lánaðar að hitta á ótrúlegustu takka.  Ég er kannski að horfa á Rúv en svo allt í einu birtist eitthvað glyðru tónlistarmyndband á Skjá 1 og hann byrjaður að dilla sér takt alveg úber ánægður með sjálfan sig

Hann sló samt öll met í gær þegar að Axel frændi var að sýna mér eitthvað XBOX undur og Úlfur hinn rólegasti á meðan að dunda sér með magnarafjarstýringuna.  Venjan er að lána honum fjarstýringarnar af þeim tækjum sem ekki eru í notkun þá stundina en ég gleymdi því þarna því miður að XBOX-ið er tengt við magnarann! 
Allaveganna skyndilega byrjar hljóðið að hækka upp úr öllu valdi og við sein að fatta og áttum okkur ekki á því hvað er að gerast fyrr en Úlfur var búinn að MAXA! sándið og ég ráðvillt sá að Úlfur greyið var í losti og frosinn á UPP volume takkanum.  Axel bjargaði sér og tók fyrir eyrun á meðan ég kippti fjarstýringunni af Úlfi og fálmast eitthvað við að finna NIÐUR volume takkann og held honum inni á meðan ég, í slow motion, hendi mér yfir allt draslið á gólfinu í átt að master takkanum á magnaranum... þetta sem sagt gerist allt á þremur og hálfri sekúntu!  Þvílíkur hávaði! og mig undraði að það skyldi ekki blæða úr eyrunum á okkur eftir þetta... en það slapp og einu eftirstöðvarnar var (migvantarknúsþvíégskilekkihvaðeraðgerast)skeifan á Úlfi sem auðvelt var að redda

Uss, ég má víst ekki gleyma því þegar að hann hann komst í lykilaborðið á tölvunni og með þremur nettum innsláttum virkjaði hann fyrir mig hjálparstillingar fyrir fatlaða þannig að það var sama hvað ég gerði... alltaf kom rödd sem sagði mér hvað ég var að gera.  Verð að viðurkenna það að það tók mig smá tíma að átta mig því að fyrst fannst mér röddin koma úr allt annarri átt en tölvunni þannig að ég byrjaði á því að líta flóttalega í kringum mig og svo loksins þegar að ég kveikti á vandamálinu þá tók það mig hellings tíma að ná stillingunni af aftur.

En Úlfur er sem sagt rétt rúmlega átta mánaða og er strax byrjaður að koma skoðunum sínum á framfæri og notar til þess tækni nútímans